ข้าพเข้ากับ ญ.ที่ทำตัวเองหล่นหาย
posted on 08 Jul 2010 21:03 by murmursiz in MURMURsiz ข้าพเจ้าไม่เคยสังเกตุมาก่อนมาว่าคนเราสามารถทำตัวเองหล่นหายได้
หรือถึงจะเคยสังเกตุเห็นมาก่อนก็คงไม่ในชาตินี้
เธอผู้ทำบางส่วนของตัวเองหล่นหายผู้นี้ จะรู้สึกเช่นไร ข้าพเจ้าไม่อาจจะตัดสินได้
แต่คิดว่าความรู้สึกคงไม่เหมือน เวลาที่เราหวีผมแล้วผมร่วง หรือเวลาอาบน้ำฟอกสบู่เอาขี้ไคลออก
น่าจะใกล้เคียงกับการ ทำกระเป๋าตังค์หายมากกว่า
เรารู้สึกอย่างไรเมื่อกระเป๋าตังค์หาย?
- ชิบหายละ เงินกูไปไหนวะ!! (ภาคภาษาสุภาพ - แย่ละ เงินหายไปไหนอ่ะ )
- เสียดายว่ะ ไม่น่าเล้ย!! บ้างเสียดายกระเป๋า บ้างเสียดายของที่อยู่ข้างใน บ้างเสียดายเงิน
- ทำหายที่ไหนหว่า ? หรือว่าเราลืมไว้ที่บ้าน บนโต๊ะทำงาน หล่นบนรถ(เมลย์ ไฟฟ้า สองแถว มอไซค์ เราเอง)
ญ.ผู้นี้บอกข้าพเจ้าว่าเธอรู้สึกตัวว่า มีเคมีบางอย่างในร่างกายที่ขาดๆเกินๆ
เธอเคยจำเลขหน้าหนังสือที่อ่านค้างไว้ได้ (แต่เพราะคนส่วนมากจำไม่ได้ เราจึงมีที่คั่นหนังสือใช้มิใช่หรือ?)
เธอเคยกินเหล้า สูบบุหรี่ แต่ตอนนี้เลิกแล้ว แถมยังหันมาเอาจริงเอาจังกับแนวทาง "แมคโคไปโอติค"
(อายุมากขึ้นการเริ่มหันมาดูและสุขภาพก็ไม่เห็นจะแปลก ออกจะอินเทรนด์เสียด้วยซ้ำ)
เธอเคยฝันอยากเป็นดีไซเนอร์ โอต์ กูตูร์ ( Haute Couture ) แต่ตอนนี้รู่สึกไม่อยากเป็นแล้ว
(มัวแต่ฝันแล้วไม่ลงมือทำ ไม่ต้องฝันก็รู้ว่าจะไม่ได้เป็น )
เธอไม่สามารถถ่ายรูปให้มีมิติได้อีกแล้ว มิติในที่นี้หมายถึงความมีชีวิตหรือเรื่องราว ล่ะมั้ง
ข้าพเจ้ารู้สึกเศร้าที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
ได้เพียงแต่พูดให้กำลังใจ
ข้าพเจ้ารู้สึกเศร้าแทนเธอผู้นั้นแล้ว หวังว่าเธอผู้หลงลืมจะไม่ต้องเศร้าอีก
ไหนๆก็พูดถึงความเศร้าละ
มาแนะนำอัลบัมให้ฟังกัน เผื่อใครที่สนใจเพลงฟังสบายๆแบบมั่วๆ
คืออัลบัมเค้าก็ดี เพียงแต่มันฟังดูมั่วๆ ก็เป็นการฟังแนวสบายๆแบบมั่วๆแล้วกัน
Artist : corinne bailey rae
Album : the sea